Lang zocht ook ik naar een manier om alle ballen hoog te houden. Mijn strategie, of coping mechanisme zoals ze het in de psychologische literatuur noemen, heeft mij jarenlang gediend. Actief, oplossingsgericht, niet lullen maar poetsen. Koste wat het kost lijstjes afvinken, dingen regelen, zorgen voor de ander, doelen (proberen) te behalen, die lat steeds wat hoger leggen, mijn tijd in beslag laten nemen door zaken die prioriteit hadden, maar niet altijd míjn prioriteit waren. Of hadden moeten zijn. Dingen die best hadden kunnen wachten of zonder mij ook door zouden gaan, zodat ik iets kon doen wat ik belangrijk vond: met mensen die ik liefheb afspreken (en dat zonder het in een veel te drukke agenda te moeten proppen), voor mezelf kiezen of gewoon eens even ongemakkelijk niks doen. Mijn lichaam laten herstellen en mijn geest weer opladen.
Die ballen hooghouden, als Britt, als moeder lukt prima. Lukte prima. Want als ik op mijn tanden bijt, wat ik best al even doe, lukt het nog steeds. Ik voel alleen op dit moment dat ik het niet meer wil. En misschien zelfs even niet meer kan. Tenminste niet zonder mezelf te kort te doen. Dat ik dat voel én opschrijf is al heel wat (uitspreken is een stuk lastiger). Het liefst zou ik mezelf namelijk voorstellen als “Ik ben Britt, mijn hoofd is sterker dan mijn lichaam/gevoel en ik ben er van overtuigd dat ik alles aan kan.” Dat zeg ik niet om mezelf veren in mijn reet te steken of om iets te bewijzen, niet aan mezelf en niet aan een ander. Maar dat zeg ik omdat ik het oprecht geloof. En het tegendeel tot op heden ook nog niet is gebleken 😉 Alleen kom ik nu tot de conclusie dat ik het ook graag zo wil houden.
Ik zal moeten leren (en accepteren) dat het niet OF hoofd OF gevoel is. Het zijn geen twee vrijstaande huizen met een schutting ertussen. Het zijn twee verdiepingen in mijn lichaam, mijn tijdelijke huis. Ze zijn met elkaar verbonden met een trap (liever met lift, want sneller en effectiever). En hoe ik dit moet gaan doen weet ik eerlijk gezegd niet, want hoe ga je iets veranderen wat je al meer dan 30 jaar zoveel heeft gebracht en wie je ondertussen gewoon bent of misschien wel bent geworden? Ik zie nu dat het ook veel heeft gekost en dat er ook andere, zachtere, lievere manieren zijn om met dingen om te gaan of om iets nieuws te leren of te veranderen. En die kant van mezelf hoop ik weer te ontdekken en toe te kunnen laten. Een antwoord als “Zo ben ik nu eenmaal…”, vind ik namelijk echt een te makkelijke escape. Hoe ik het ga doen en wat eruit komt? Dat weet ik dus niet, maar ik weet wel dat het tijd en energie gaat kosten. Wat dus al behoorlijk schaars is op dit moment in mijn leven.
Maar die tijd is nu wel gekomen. Ik wil graag wat meer ruimte in mijn agenda, en nog liever wat meer ruimte in mijn hoofd. Ik heb een liefhebbende man (lees: puber) en 3 lieve meiden die iedere dag weer een beetje ouder worden. Er zijn steeds meer herinneringen die in hun geheugen worden gegrift, bewuste herinneringen. Herinneringen die ik, voor zover mogelijk, wil vullen met realistische beelden die ik heb van een moeder, van een gezin, van een fijne jeugd. Een moeder die er is en in de avond de tijd heeft om naar de verhalen over hun dag te luisteren zonder de afleiding in haar hoofd om bestellingen te moeten inpakken, een moeder die ze rust kan geven in plaats van de stress om een niet-haalbare timetable tóch te halen, een moeder die kan praten en niet eentje die haar stem moet verheffen en zucht omdat haar eigen emmer te vol zit, een moeder die in het moment kan zijn en daarvan kan genieten in plaats van straks een 80 jarige oma te zijn die denkt “had ik maar meer genoten…”.
Ik noem het niet voor niets realistische beelden. Want ik weet ook dat in de praktijk ik heel vaak met één oog naar hun kunstwerk zal kijken om te beamen dat het mooi is, maar tegelijkertijd op mijn telefoon zit om de boodschappen bij de AH nog even snel voor 12:00 uur te bestellen. Dat ik ’s ochtends 5 minuten langer in bed blijf liggen met als gevolg dat we de planning niet halen, waarna ik als een commandant door de unit heen loop en mezelf 1000x hoor zeggen “OP-SCHIET-EN”. Dat de volgende wijn date met een vriendin weer pas over 3 maanden kan plaatsvinden in plaats van over 3 weken. En dat is oké, want ik ben niet perfect en het is een utopie om te denken dat ik perfect ben en het nu ineens wél allemaal anders zal zijn. Maar ik wil ruimte voelen om er aan te werken en om bewust (momenten) te kiezen wanneer ik er wél wil en kan zijn. Op een manier zoals ik die voor ogen heb. De meiden hebben mij nu nodig, meer dan ooit omdat er zoveel speelt en heeft gespeeld de afgelopen 2 jaar. Nu willen ze mij en mijn (fysieke) aanwezigheid nog en over 10 of 15 jaar is het voorbij. Dan willen ze niet meer dat ik er altijd ben (en zien ze mij zelfs liever gaan dan komen haha), of kan ik er gewoon simpelweg niet meer altijd voor ze zijn. Het idee dat die periode nog maar zo kort zal zijn breekt mijn moeder-gans-hart wel een beetje. Ik heb niet oneindig de tijd om het goed te doen of om het zelfs ook maar te blijven proberen. Ik wil meer met de dag leven en de dagen nu mét hun vullen, je weet immers maar nooit.
We gaan starten met de bouw van ons droomhuis en ik heb zoveel lieve mensen om mij heen. En ik heb mezelf. En die laatste is misschien nog wel het belangrijkste. Dus het wordt tijd om knopen door te hakken en wat meer rust te gaan ervaren. Tenminste ik hoop dat deze keuze daar aan bij gaat dragen, want anders krijg ik mij toch een partij spijt.
Alles wat ik doe wil ik voor de volle 100% doen. Uit alleen maar bestellingen inpakken haal ik geen voldoening. Minne & Mine heeft prachtige opgroeiboeken, het heeft een verhaal, een visie (op herinneringen), het is meer een soort dagboek dan een invulboek. Ik heb/had zoveel mooie ideeën en plannen over wat het is en wat Minne & Mine kan worden. Er zijn nieuwe invulboeken (met nieuwe kaften en een mama-mama versie) die klaar liggen om gedrukt te gaan worden. Maar het lukt mij gewoonweg niet… Enerzijds kan je denken: wat maakt het uit… het loopt toch? Maar dat is niet hoe het bij mij werkt. Bij mij wekt het een gevoel op van ongemak, frustratie, iets wat op mijn to do lijstje staat maar wat ik maar niet kan afstrepen, het gevoel dat ik iets te kort doe, dat het niet lukt om mijn doelen te behalen en ik zie nog geen licht aan het eind van de tunnel wanneer er een moment komt dat ik dit wel kan doen zoals ik het graag zou willen. Het zit immers ook gewoon in de aard van het beestje. Hierdoor verwacht ik alleen de rust te vinden (op dit vlak) door helaas te stoppen met Minne & Mine.
Ik heb er enorm veel van geleerd en nog meer van genoten. Het contant met klanten over Minne & Mine, maar juist ook over het ouderschap, relaties en vriendschappen en gewoon over jezelf, het contact en sparren met mede-ondernemers, de administratie, een website bijhouden, vormgeven van boeken, interviewen van ouders en zorgbegeleiders. Er is in de afgelopen jaren een wereld voor mij open gegaan. Ik had het niet willen missen. Ontzettend bedankt voor alle mooie bestellingen en iedereen die mijn pad heeft gekruist. Voor nu gaat mijn invulboek dicht en wie weet waar het volgende hoofdstuk weer open slaat.
Bedankt voor de mooie herinneringen en veel geluk met het verzamelen van die van jou.
Liefs, Britt
p.s. je shopt nu al onze items met een leuke korting! Kijk hier of er nog iets voor je bij zit.
p.p.s. verzenden duurt hierdoor wat langer dan normaal en items kunnen niet retour.
